Pointylizm to technika malarska rozwinięta przez Georges'a Seurata i Paula Signaca w latach 80. XIX wieku, oparta na naukowych teoriach koloru i percepcji wzrokowej. Artyści aplikowali czyste kolory w formie małych, wyraźnych kropek, które z daleka mieszały się optycznie w oku widza, tworząc żywe, wibrujące obrazy. Technika ta, zwana także neoimpresjnizmem, wymagała niezwykłej cierpliwości i precyzji. Pointylizm wpłynął na późniejszy rozwój sztuki abstrakcyjnej, teorii koloru w designie oraz technik drukarskich i cyfrowych wykorzystujących rastrowanie obrazu.